როცა თავისუფალი ხარ :)

რა უცნაური გრძნობააა! პირველად, ძალიან დიდი ხნის განმავლობაში ისე მოხდა რომ ამ შაბათ კვირას არაფერი მაქვს გასაკეთებელი. საერთოდ არაფერი - არც საშინაო და არც საგარეო, არც სასწავლი, არც სავალდებლო წასაკითხი და არც დასაწერი. სრულიად თავისუფალი შაბათ კვირააა :) და ნეტა იცოდეთ როგორ უცნაურად ვგრძნობ თავს. არც კი ვიცი დავისვენო თუ დილიდანვე დავიწყო რამე საქმის ძებნა?!

ჩემი ორქიდეის სურათს კიდევ ერხელ ვდებ. საშინლად მომწონს! ვზივარ და созерцаю რამდენიც შემიძლია :) ძალიან საშინლად უსაშინლესად მომწონს :)

რატომ ?! გაბრაზებული პოსტი!

ოკ, რატომ არის ცუდი თუ სამიანების ნაცვლად ოთხიანები მინდოდა? და თუ ჩემს თავს უფრო მეტს ვთხოვ ვიდრე სხვა სთხოვს თავის თავს? ზოგადად ჩემი ჯგუფელები რას და როგორ აკეთებენ სულ არ მადარდებს, მაგრამ ამ შემთხვევაში ნამდვილად მაინტერესებდა მხოლოდ მე ვიყავის ვისაც "არ გაუმართლა" და ერთი ოთხიანი მიიღო (მიუხედავად იმისა რომ ამ ეტაპზე სულაც არ იყო მოლოდინი ოთხიანის, მხოლოდ ორიანები და სამიანები უნდა მიგვეღო) თუ სხვებსაც ასევე არ გაუმართლათ.

მგონი ჩემი გულის წუხილი არასწორედ გაიგეს, და აღიქვეს როგორც შეჯიბრის მცდელობა. კი ესეც არ მადარდებს, მაგრამ არ ვიცი რატომ არის ძნელი მისახვედრი რომ მე ჩემ თავს უფრო მეტს ვთხოვ ვიდრე სხვა სტუდენტები. ბოლოსდაბოლოს ასპირანტურიდან სადღაც ტრაკში, "უკან დავბრუნდი" და დამერწმუნეთ ასპირატურის მოთხოვნები და უნარები ბევრად უფრო მაღალ დონეზე იყო ვიდრე ამ პროგრამისა რასაც ახლა გავდივარ - რაპორტების წერას, მონაცემტა მოკრებას, დამუშავებას და ანალიზს რაც შეეხება იმ მხრივ ვამბობ, თორემ ოკუპაციური თერაპია ახალი საგანი რომაა ჩემთვის მეც კი ვიცი! თუმცა სწორედ თეორიულ ცოდნაში მივიღე უმაღლესი შეფასება!!!

რატომ არის ასე ძნელი გასაგები ჩემი საკუთარი თავისადმი წაყენებული ულტიმატუმები როცა ჩემი სადიპლომო ნაშრომი 200 მშობლის გამოკლევას ეხებოდა, ასპირანტურის ნახევრად ჩატრებული კვლევა კი 135 ბავშვზე იყო გაკეთებული სამი სხვადსხვა საკვლევი ინსტრუმენტით - ლუშერის ადაპტირებული ფერთა ტესტი, კეტელის კითხვარი და ღირებულებათა საკვლევი ინსტრუმენტი. და ეს ყველაფერი გავაკეთე აქტიური მუშაობის ფონზე. როცა სადიპლომოს ვწერდი მაშინ მაღაზიაში ვმუშაობდი 6 საათი 16-22, სახლში 11 საათზე ვიყავი. ასპირანტურაში როცა ვსწავლობდი კი მაშინ მინიმუმ 9 საათი ვმუშაობდი, რადგან ძალიან საპასუხისმგებლო ადგილი მეკავა და ერთადერთი ვიყავი კომპანიაში ვისაც ევალა იმ საქმის გაკეთება რასაც ვაკეთებდი, და რაც მთავარია ამ ყველაფერს თავს ვართმევდი.

ახლა მითხარით მეორე კურსელ ბაკალავრის სტუდენტს, რაგორ არ უნდა მქონდეს პრეტენზია ჩემი თავისადმი?!!! თუ მე ვგიჟდები და მართლა ნამეტანს ვთხოვ საკუთარ თავს?!

კარგი განწყობისათვის :)

რამოდენიმე სურათი საზაფხულო და საზღვაო განწყობისათვის :)

ქრისტე აღსდგა :)

ყველას გილოცავთ აღდგომის დრესასწაულს!

ემოციებით სავსე დღე

იეპ, დასრულდა ჩემი პრაქტიკა.

დასრულდა ემოციებით სავსე დღით და მიკვირს როგორ შეიძლება ამდენი სხვადასხვა ემოცია ერთმა ადამიანმა დაიტიოს.

ერთის მხირივ პაციენტი რომელიც ძალიან გავახარეთ, ისე გავახარეთ რომ დღეს ძალიან დიდი ხნის განმავლობაში პირველად დაიწუწუნა - საჭმელი აღარ მოაქვთ, მშიაო. მეორეს მხირივ კი გვერდზე ოთახში მყოფი პაციენტი რომელსაც ალბათ სულ რამოდენიმე თვის სიცოცხლეღა დარჩენია და ძალიან ცუდად გრძნობს თავს.

მინდა გითხრთ რომ პაციენტის მდგომარეობა პერსონალზე გადადის. პირველი პაციენტის მდგომარეობა იმდენად რთული იყო რომ არც კი ვიცოდით შევძლებდით თუ არა მის დახმარებას. როცა საქმე მოვაგვარეთ თითქოს მთელმა განყოფილებამ ამოისუნთქა. ყველა იღიმებოდა, ყველას უხაროდა და ყველა გვილოცავდა. თავად პაციენტზე აღარაფერს ვამბობ. დღეს პერსონალს ეზოშიც კი ჩააყვანინა თავი და მზეს ეფიცხებოდა :)

მეორე პაციენტი - მარტოსული ადამიანი რომელსაც არავინ ყავს. სულ მარტოა თავის თავთან და პროგრედირებად დაავადებასთან ერთად. რაც ყველაზე სამწუხაროა ეს ის შემთვხვევაა როცა ბევრს ვერაფერს გავაკეთებდით, და ძალიან გული მწყდება. მისი მდგომარეობა ძალიან დამთრგუნველია ყველასათვის ვინც მასთან მუშაობს/მუშაობდა.

მომენატრებიან პაციენტებიც და პერსონლიც :)

გია დვალის ლექცია :)

როცა გავიგე გია დვალს ფიზიკის ინსტიტუტში ლექცია ქონდა, როგორც შემეძლო ისე დავარეკლამე. ვინც არ იცის ვეტყვი, რომ გია დვალი დღესდღეობით ერთ ერთი ყველაზე ცნობილი ფიზიკოსია და ის რომ ეს ადამიანი ქართველია, ნამდვილად საამაყოა :)

პაწაწინა კურიოზები საავადმყოფოდან :)

11 წლის პაციენტს თამაშში "ჩათრევას " შემდეგ ვარჯიშს ვუპირებდით, ხოდა შევთავაზეთ პრინცესობა, რაზეც მივიღეთ პასუხი- "მე პრინცესა კი არ უნდა გამოვიდე, არამედ დედოფალი". იგივე პაციენტი, ხელით დამშვიდობების ნაცვლად, ფეხის თითებით გვემშვიდობება :D

70 წლის პაციენტი, რომელიც სახლში უნდა წავიდეს მალე, მაგრამ მის შვილს ეშინია რადგან სახლში კიბეებია და არ სჯერავს დედას შეუძლია კიბეებზე სიარული. პაციენტი მეუბნევა -".. მესმის ჩემი შვილის რომ ეშინია, მან ხომ არ იცის რომ ორჯეს გაპარული ვიყავი პალატიდან და კიბეებზეც ვიარე".

მე - ინვალიდის სავარძლის ტარების ვარჯიშზე გვყავდა პაცინეტი ხოდა ერთ გაჩერებაზე ვთქვი - რა კარგია როც გაჩერებას ასეთი სახელი ჰქვია - პოზიტივის ქუჩა. აღმოჩნდა რომ პოზიტივი პოზიტივი კი არა, არამედ მუსიკალური ინსტრუმენტი ყოფილა :D :D ესეც ჩემი ენის ცოდნა :D

ახლა რომ ვწერ, სასაცილო სულაც არ არის, მაგრამ მაშინ როცა ეს მოხდა მართლა სასაცილო იუო :)

ახალი ორქიდეა :)

ერთ ადგილობრივ მაღაზიაში ირქიდეების გამოფენა გაყიდვა აქვთ. იმდენი ლამაზი მცენარე ქონდათ თავბრუ დამეხვა - სილამაზის, სურნელისა და ფასებისგან :D

ბოლოს თავი ვერ შევიკავე და ჩემ თავს პატარა ლამაზი საჩუქარი გავუკეთე ამ ორქიდეეის სახით :)
სამზარეულოში ცხოვრობს და ააყროლა იქაურობა :)

გამომააშკარავეს :)

დღეს გამომააშკარავეს!!!

ერთი ფიზიოთერაპევტი მეუბნევა "მიხარია რომ მომავალში ქართველი კოლეგა მეყოლებაო" . ვახ, მეთქი საიდან მიხვდა რომ ქართველი ვარ, ვკითხე და ასე მითხრა პოლონელი ვარ და შენ გვარზე მივხვდი ქართველი რომ ხარო :) მერე ჩემ ხელმძღვანელს მოვუყევით პოლონელებისა და ქართველების მეგობრების შესახებ :)

მთელი დღე ცუდ ხასიათზე ვიყავი, გუშინდელი დიალოგი დამბლის განყფილების თერაპევტთან ჯერ კდიევ ვერ მომინელებია. არ ვიცი შეიძლება ნამეტანს ვიღებ ჩემ თავზე?! ხვალ გავარკვევ.

დღეს დილას ჩემ ორ პაციენტს შევპირდი შუადღის მერე მისვლა, როცა მოვიცალე ავედი მაგრამ მნახველები ყავდათ. არ შევწუხე. ახლა ვდარდობ, შეპირდი და ვერ შევასრულე, მეშინია მათი ნდობა არ დავკარგო. ხვალ დილას ადრეულად ავალ და ვეტყვი რომ არ მინდოდა მათი შეწუხება, ამიტომ არ მივედი საღამოს.

პრაქტიკა დასასრულს უახლოვდება, საგამოცდო მასალა კი მხოლოდ 40% მაქვს დაწერილი.

ამბები ესე საავადმყოფოსანი

რომ მახსენდება სულ რაღაც ერთ კვირაში პრაქტიკა დამთავრდება და სკოლაში დავბრუნდებით "გული მიმდის სული მეხუთება". საავადმყოფოში ისე კარგდ ვგრძნობ თავს, თითქოს წლებია იქ მემუშავოს. კი ძალიან ბევრი რამ მაქვს სასწავლი, და ამ დროისათვის ჩემი ცოდნა ძალიან მწირეა, მაგრამ საავადმყოფოში, რეალში სწვლა სულ სხვა რამეა ვიდრე უნივერსიტეტში ლექციებზე ჯდომა და სწავლა.

ამ სამი კვირის განმავლობაში მართლა ბევრი რამ მოხდა. ერთის მხირივ არ გამიმართლა რომ ჩემი ხემძღვანელი ავად იყო, მაგრამ მეორეს მხრივ ძალიან გამიმართლა იმიტომ რომ სხვა თერაპევტებს "შევეკედლე თუ შემიკედლეს" და ცოტა მივედ მოვედე იქურობას. ამ კვირაში კი ორი ხემძღვანელი მყავს - ერთი ლანჩამდე და მეორე ლანჩის შემდეგ. დამიჯერეთ ასეთი ხელმძღვანელებით მდიდარი სტუდენტი არ არსებობს.

კი პოზიტიური ბევრი რამ არის, მაგრამ არ გეგონოთ რომ ყველაფერი მართლა ასე გადასარევია. მაგალითად დღეს დამბლის განყოფილებაში ჩავედი რჩევა მინდოდა მეკითა ერთი ჩემი პაციენტის შესახებ და ერთმა თერაპევტმა მეჩხუბა - შენ ხემძღვანელს რატომ არ ეკითებიო, არადა ჩემ ხემძღვანელს ვკითხე მანამდე, თუმცა ვიფიქრე რომ კარგი იქნებოდა თუ მათაც გავესაუბრებოდი. მოკეთ უცნაური ქალი იყო. დასკვნა - ყველა ისეთი ანგელოზი და სტუდენტების დახმარებაზე ორიენტირებული არ არის, როგორც მეგონა!!!

პარასკევს "განვითარების დიალოგი" გვაქვს, და იმედია ერთიანებს არ მივიღებ, დანარჩენი არ მადარდებს.

პირველი საზაფხულო სამსახური :)

ვერ ვარ ექპერტი სამსახურის შესახებ რჩევების მიცემაში, მაგრამ ამ პოსტში შევეცდები დავწერო თუ როგორ ვიშოვე ჩემი პირველი საზაფხულო სამუშაო, იქნებ ვინმეს გამოადგეს.

თავიდანვე დავწერ რომ ბოლო ორი წლის განმავლობაში დაახლობით 400 ადგილზე მაქვს სივი გაგზავნილი. სამწუხაროდ მხოლოდ ვაგზავნიდი და დებილი ბავშვივით პასუხს ველოდებოდი. ამ წელს ტაქტიკა შევიცვალე - ჯერ დავაგზავნე ჩემი სივი, მერე კი რეკვა დავიწყე ყველგან სადაც კი გავაგზავნე სივი, ან სადაც უბრალოდ დამეზარა გაგზავნა.

ბოლო 6 კვირის განმავლობაში 80 ადგილზე მეტგან მაქვს დარეკილი და სივი გაგზავნილი (არ გაგიკვირდეთ ასე ზუსტად რომ ვიცი რიცხვები, იმიტომ რომ სადაც ვაგზავნი სივის ან ვრეკავ, ყოველთვის ვიწერ თარიღს და საკონტაქტო ინფორმაციას), და მხოლოდ ერთმა მიპასუხა ჩემს წერილზე - აპრილიდან ახალ სამსახურში გადავდივარ და დაგიკავშირდები შუა რიცხვებშიო. სიმართლე რომ გითხრათ ვიფიქრე თავიდან მომიცილათქო, მაგრამ არა, მართლა დამირეკა, დღეს გასაუბრებაზე მივედი და ეგრევე მიმიღო.

დიდი არაფერი სამუშაოა, და არც ვიმუშავებდი რომ არა ის გამოცდილება რომელსაც იქ დავაგროვებ. ეს არის სპეციალურის საცხოვრებელი მოხუცებისათვის რომელებსაც აქვთ ფსიქიკური და სომატური პრობლემები. დამბლიდან დაწყებული, დიაბეტით და დემენციით დამთავრებული. დარწმუნებული ვარ რომ იქ მიღებული გამოცდილება, სწავლას რომ დავმთავრებ სამსახურის მიღებაში დამეხმარება!!!

ქართული კომედიები :)

ცუდ ხასიათზე ხარ?
ყველაფერი გეზარება?
ვერაფერს უდებ გულს?

მაშინ უყურე ძველ ქართულ კომედიებს!
ქართული კომედიის მინიმუმ 10 წუთი ძალიან კარგ ხასიათზე დაგყენებს.

უგემრიელესი ალუბლის ჩიზქეიქი :)

მოვედი და მოგიტანეთ უგემრიელესი ალუბლის ჩიზქეიქი :) მისი მომზადება არის უადვილესი, საჭიროებს ინგრიდიენტების მცირე რაოდენობას და რაც მთავარია - უგემრიელესია და გამოცხობაც კი არ სჭირდება!!!

პირველ რიგში აიღეთ ალუბლის კომპოტი (ცოცხალი ალუბლები მთლად გადასარევი იქნებოდა მაგრამ მეეჭვება ადვილი მოსაპოვებელი იყოს ამ პერიოდში, შესაბამისად ერთი ქილა ერთ ლიტრიანი კომპოტი საკმარისი იქნება), გადაწურეთ წვენი, ალუბლები გამოკურკეთ და ფრთხილად გაწურეთ წვენი რომ გამოუვიდეს, დაახლოებით 200 გრამი ალუბალი დაგჭირდებათ.

მოამზადეთ ჟელატინი (სურვილისამებრ) - ცეცხლგამძლე ჭურჭელში ჩასხმულ 400 მლ. ცივ ალუბლის წვენში ჩაალბეთ ჟელატინის 4 ფურცელი და 5 წუთის შემდეგ ნელ ცეცხლზე შეათბეთ წვენი, თან კარგად ურიეთ რომ ჟელატინი გადნეს. როცა ჟელატინი გადნება, გადმოდგით ქვაბი ცეცხლიდან და შედგით მაცივარში.

მოამზადეთ ჩიზის ბაზა - 300 გრამი უბრალო პეჩენია დაფშხვენით, აურიეთ 50 გრამ დამდნარ კარაქში და დაყარეთ საცხობ ფრცელიან მრგვალ ფორმაში. ფორმა გვერდებზე უნდა იხსნებოდეს. პეჩენი კარგად დაპრესეთ. შედგით მაცივარში. ფორმის დიამეტრი 25-28 სმ.

მოამზადეთ ჩიზქეიქის მასა: წყლის აბაზანაზე დაადნეთ 300 გრამი თეთრი შოკოლადი. სანამ შოკოლადი დნება ძალიან კარგად ათქვიფეთ 200 გრამი ფილადელფია (cream cheese), თუ ვერ იშოვეთ მაშინ ხაჭოთი შევალეთ და 500 გრამი წმინდა, უწყლო ხაჭო (რიკოტა). დაამატეთ 1 ჩ.კ. ვანილი (ერთი შეკვრა), მწიკვი ლიმონის ცედრა. დაამატეთ დამდნარი შოკოლადი და კარგად ამოურიეთ. დაამატეთ ალუბლები და ნაზად ამოურიეთ, ალუბალი რომ არ დაიწყლიტოს. მასა ჩადეთ ფორმაში, თანაბრად გადაანაწილეთ და შედგით მაცივარში.

ჟელატინი - ახლა დროა შელატინის კონსისტენცია ნახოთ. იმისათვის რომ შესძლოთ მისი ნამცხვარზე მოსხმა, ის არ უნდა იყოს წყალივით, მაგრამ არც მთლად გამაგრებული. დაახლობით არაჟნის კონსისტენციის სიმაგრე საუკეთესოა. მოასხით ჯელატინი ნამცხვარს და ისევ შედეთ მაცივარში მინიმუმ 4 საათით.

გემრიელად მიირთვით :)

flowers

Dreams from childhood :)

It was the period when stories about alien adoptions and experiments were very popular. There were many people who claimed being adopted and tortured by aliens but even as a child I could not believe in such stories. Well, I believed (and still do) in existence of the aliens but could not understand - why the hell would they do such things on people?!!!

So, when I was around 8-12 years old, I had a dream - special tools for building a transmitter antenna. Do not misunderstand me, i am not talking about the Hubble's telescope, i just wanted to build one complicated transmitter antenna for sending some signals to the aliens. Funny is not it?! I even had a place for construction, had written signals (was going to use The Morse Code alphabet) and i had plans what i was going to do if they established contact with me.

Today, many years and days since those times, I am analyzing the dream and see the reason. My father who is a brilliant engineer (has constructed several complicated stations and mini Hydroelectric power station of of them ) loved to construct different transistors, just for fun. During the childhood i remember nothing but constructions, antennas, different parts for transistors and my father testing his transistors. We children were not allowed to play with his "toys" and of course i wanted to create more complicated one, one which could allow me to make a contact with aliens :D

My dream did not come true, I was not able to create the transmitter antenna and all dreams about contacts with aliens were gone with the winds :)

p.s. yes I did not meet real aliens from other galaxies and stars, but belive me I have seen very many "aliens" from our mother planet.

კომბოსტოს პოგაჩკები :)

დღეს გთავაზობთ უგემრიელესი კომბოსტოს პოგაჩკების რეცეპტს. პოგაჩა ერთგვარი ტრადიციული უნგრული პურია, რომელიც სხვადასხვა შიგთავსით მზადდება და სუპთან ერთდ მიირთმევა. როგორც წესი ტრადიციული რეცეპტი ძალიან კალორიულია, ამიტომ მოვახდინე რეცეპტის "განკალორიზაცია" და შედეგად შემდეგი გემრიელობა მივიღე :)

ცომისათვის:

თასში მოთავსებულ 500 გრამი ფქვილში აურიეთ 25 გრამი მშრალი დროჟი და 1 ს.კ. მარილი. დაამატეთ 500 მლ. არაჟანი ან მაწონი. მოზილეთ ერთგვაროვანი ცომი. (თუ ცომი ძალიან თხელი გამოვიდა შეაზილეთ ოდნავ ფქვილი). ცომს გადააფარეთ ხელსახოცი და დადგით თბილ ადგილას - 2-3 საათი.

შიგთავსისათვის:

ტაფაში ჩაასხით 5 ს.კ. ზეთი, ჩაყარეთ 2 ცალი წვრილად დაჭრილი ხახვი, 250 გრამი წვრილად დაჭრილი კომბოსტო. ამოურიეთ, დაახურეთ თავსახური და დატოვეთ ნელ ცეცხლზე. შენიშვნა: შეიძლება შიგდაშიგ 100 მლ წყლის დამატება დაგჭირდეთ რომ კომბოსტომ არ მიიკრას. როცა კომბოსტო კარგად მოიხარშება დაამატეთ მარილი, პილპილი გემოვნებით. ცეცხლს აუწიეთ რომ წყალმა მთლიანად დაიშროს.

მომზადება:

1. დროის გასვლის შემდეგ, ცომი მთლიანად გააბრტყელეთ და ზემოდან დააყარეთ უკვე კარგად ცივი კომბოსტოს შიგთავსი. ასევე ზემოდან მოაყარეთ 100 გრამი დაფშხვნილი ყველი. გადაკეცეთ ცომი ჯერ სიგანეზე, მერე სიგრძეზე. დატოვეთ ასე გადაკეცილი ასე 10 წუთი.

2. ცომი კიდევ ერთელ გააბრტყელეთ, ისე რომ სისქე დაახლოებით 1 -2 სანტიმეტრი იყოს. დაჭერით კუბიკებად, დააწყვეთ საცხობ ფურცლიან ჟარუნაზე, გადააფარეთ ტილო და დაივიწყეთ 30 წუთით.

3. 30 წუთის გასვლის შედეგ, ჟარუნაზე დაწყობილ პოგაჩკებს გადაუსვით კვერცხი და შედგით შუა დონეზე წინასწარ გაცხელებულ ღუმელში. ღუმლის ტემპერატურა 200 გრადუსი.

პოგაჩკები მზადაა როცა ისინი თავზე შეიბრაწებიან :)

Now u Know What to Do with Money

კომერციული პოსტი

I do not know anything about economics and politics but everything what is happening in my country scares me a lot. A friend of mine, claims that Gold is the best for money investment. Well, the answered surprised me a lot, however he suggested to invest money in gold, for example in GOLD bullion!

I have started searching, I wanted to find what offers are there for a middle class families if they want to invest money in gold and get gold bullion . Do you want to know what I have found. Well, let me write: 1.buy bullion, there are several possibilities. 2. buy gold bullion I was very surprised, however coins design is different in every year :)

I hope that this article gonna be useful for you who wants to invest money and purchase gold bullion.

ნამდვილად ვიმსახურებთ ცუდ რეპუტაციას!

ძნელია ამის აღიარება მაგრამ აუცილებელია - სამწუხაროდ ოკუპაციურ თერაპევტებს საავადმყოფოში ცუდი რეპუტაცია აქვთ, ცუდი რა ალბათ სანიტარს უფრო აქვს რეპუტაცია ვიდრე ჩვენ, და იცით რატომ?! იმიტომ რომ ყველამ იცის რას აკეთებს სანიტარი, მაგრამ ვერავინ ხვდება რას აკეთებს ოკუპციური თერაპევტი.

სიმართლე რომ გითხრათ - ვიმსახურებ ასეთ რეპუტაციას! იმის ნაცვლად რომ მტკიცებულებებზე ვიმუშავოთ, ვიკვლიოთ, ვაჩვენოთ რომ ის რასაც ვაკეთებთ შედეგიანი და მიზანმიმართულია პირიქით ვაკეთებთ უკვე მტკიცებულებებზე დაფუნებულ მიდგომებს არ ვიყენებთ, ვიყენებთ დამახინჯებულად, ან ისე როგორც საჭიროა მაგრამ კდიევ ერთხელ შედეგის კონტროლი არ ხდება. მოკლეთ როგორც ხვდებით სრული ქაოსია, და ძალიან გული მწყდება.

ჩემი აზრით შედეგის კონტროლი/კვლევა/მონიტორინგი აუცილებელია, და ეს არის ის რაც ქმნის მეცნიერებას! შედეგის კოტროლი ვერ მოხდება თუ პიროვნების კვლევა შესაბამსიად არ მოხდება და თუ ინტერვენციის გეგმაც შესაბამისად არ აიგება. როგორც ვხვდები, საავადმყოფოში არავს აქვს ამდენი ჩხირკედელაობის დრო და შესაბამისად მტკიცებულებებზე დაფუძნებული ოკუპაციური თერაპია სადღაც ტრაკშია. უბრალოდ ვერ გეტყვით როგორ გული მტკივა ამის გამო. ჩემ ამხანაგებს (5 სხვა სტუდენტი) სულ კიდიათ, მაგრამ მე ძალიან განვიცდი, იმიტომ რომ მე მჭირდება მტკიცებულება - იმას რასაც ვაკეთებ აზრი აქვს!!!

ოკუპაციურ თერაპევტებთან გსაუბრების შემდეგ, ყველა ამბობს რომ ეს შედეგი მათ თავში უდევთ, ისინი ყოველდღიურად ხედავენ, მაგრამ კიდევ ერთხელ ვამბობ რომ ინდივიდუალური გამოცდილება არ ქმნის მეცნიერებას!!! მე თუ განცდაში მეძლევბა რაღაც თერაპიული მიდგომის სიკარგე, სულ არ ნიშნავს რომ ის რეალურად კარგია. იმისათვის რომ დავამტკიცო თერაპიული მიდგომის სიკარგე უნდა შევქმნა მტკიცებულებებზე დაფუძნებული კვლევა, და მხოლოდ მაშინ შევძლებ ჩემი პოზიციის დაცვას. ისე ყველაფერი წყლის ნაყვაა!!!

ერთი სული მაქვს როდის შევძლებ "ფრთების გაშლას", და ამავდროულად კიდევ ერთხელ მეშინია - არ გავხდე მასა!

არასაკმარისად ავად

ალბათ რა საშინელებაა იყო ავად მაგრამ 100 განყოფილებიდან არავის უნდოდეს შენი მიღება, რადგან მათი განყოფილებისთვის არასაკმარისად ავად ხარ! არადა ავად ყოფნის სირთულე პალიატივ დონეზეა. :(